نابینای توام

نزدیک تر بیا

فقط به خط بریل

می توانم که تو را بخوانم

نزدیک تر بیا

معنی زندگی را بدانم.

زنی دور

زیر بارش خون

از من دور می شود

من

 فریاد می کشم

((صدای خرد شدن استخوان هایم را می شنوی؟))

زن  دورتر

چون نقطه ای سیاه

از من دور می شود

جنگ؟

جنگ؟

 و پرواز کرکس ها در آسمان کشوری که بوی مرگ می دهد

این روزها مرتب این شعر برشت را زمزمه می کنم

((آن که می خندد

هنوز خبر هولناک را نشنیده است))

 

آن روز ها        هنوز

                          نمرده بودم

که زنی

          از خیابان پاییزی گذشت

با زنبیلی پر از جمجمه

و خنده هایی

                  کز بلند گوهای شهر...

 

من

    جهنم

            نشست در چشمانم

و زن

     در جایی میان جمجمه و خنده

                                        هم آغوش قبر من شد

رفتم پیشش٬چاره ی دیگه ای نداشتم.قرارمون بیرون شهر بود.توی یک مزرعه ی گندم٬درست هم رنگ موهاش.نم نم بارون صورتم خیس می کرد.مزرعه پر از مار بود.هر چی سعی می کردم پام به مارهانخوره نمی شد.با اینکه تمام تنم می سوخت ولی بازم می دویدم.باید بهش می رسیدم.باید بهش می گفتم که از مارها٬از مار شدن می ترسم.اصلا می خواستم باهاش یکی شوم.انگار فقط یکی شدن با اون می تونست منو از مار شدن نجات بده.برای همینم با تمام توان می دویدم...در را باز کردم. یک مار خوش خط و خال روی سینه ام چنبره زد.

دستانم    پله پله از پلکان ران هایت بالا می روند

ستاره ای     در سیاهی چشمت چشمک می زند

و من

        مست از نمی دانم چیزی

        در جایی که نمی دانم کجا

                                             گم می شوم 

زیر باران می رفتیم

                      اگر از خیس شدن نمی ترسیدیم

 

 باران

        هم چنان

                    منتظر

                            پشت دیوار ها می گرید

  و کوچه ها

              هم چنان

                          بیدار

                                به انتظار قدم های ما نشسته اند

زیر باران

            زیر بااااران...

 

 

شاید تا ساعتی دیگر...   

دوستت دارم را

با ط دسته دار می نویسم

بگذار دیگران هم

از طناب اش

بالا بیایند

                                 ع.فراهانی(کارنامه-بهمن و اسفند ۸۳)

 

با من بگو خنده هایت را در کدام رویای دور افتاده گم کردی؟بگو بگو سنگینی کدام خاطره خنده ات را در میانه ی راه یشیمان کرد؟بگو چرا خنده هایت یژمردند-خشکیدند-پر پر شدند؟با من بگو...