تبليغاتX
خون و خاطره
براستی که او{روبسپیر}برای آرمان هایش آدم کشت.

                                                                     کرین برینتن-کالبد شکافی چهار انقلاب

پ.ن۱)"تاریخ کابوسی است که می کوشیم از آن بیدار شویم"

پ.ن۲)تحمل زندگی گاها خیلی سخت می شود.

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم بهمن 1387ساعت 12:39  توسط کامران گشنیزجانی  | 
"آزادی ممکن است با برابری یا نظم عمومی-بخشش و گذشت با عدالت-عشق با بی طرفی و انصاف-دانش با خوشی-و خود انگیختگی با مسئولیت-در تعارض بیاید.تعارض ارزش ها((بخش ذاتی و جدایی ناپذیر زندگی انسان))است.                                     آیزایا برلین

پ.ن ۱)زندگی ذاتا تراژیک است.

پ.ن۲)تصور هماهنگی کامل بین ارزش ها،چه در شکل آسمانی و چه در شکل سکولار،یکی از محورهای اصلی بسیاری از تفکرات استبدادی است.

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم بهمن 1387ساعت 18:39  توسط کامران گشنیزجانی  | 
نابینای توام

نزدیک تر بیا

فقط به خط بریل

می توانم که تو را بخوانم

نزدیک تر بیا

معنی زندگی را بدانم.

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت 17:24  توسط کامران گشنیزجانی  | 
زنی دور

زیر بارش خون

از من دور می شود

من

 فریاد می کشم

((صدای خرد شدن استخوان هایم را می شنوی؟))

زن  دورتر

چون نقطه ای سیاه

از من دور می شود

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم دی 1386ساعت 13:1  توسط کامران گشنیزجانی  | 
جنگ؟

جنگ؟

 و پرواز کرکس ها در آسمان کشوری که بوی مرگ می دهد

این روزها مرتب این شعر برشت را زمزمه می کنم

((آن که می خندد

هنوز خبر هولناک را نشنیده است))

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم آذر 1386ساعت 13:45  توسط کامران گشنیزجانی  | 
 

آن روز ها        هنوز

                          نمرده بودم

که زنی

          از خیابان پاییزی گذشت

با زنبیلی پر از جمجمه

و خنده هایی

                  کز بلند گوهای شهر...

 

من

    جهنم

            نشست در چشمانم

و زن

     در جایی میان جمجمه و خنده

                                        هم آغوش قبر من شد

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم مهر 1386ساعت 14:14  توسط کامران گشنیزجانی  | 
رفتم پیشش٬چاره ی دیگه ای نداشتم.قرارمون بیرون شهر بود.توی یک مزرعه ی گندم٬درست هم رنگ موهاش.نم نم بارون صورتم خیس می کرد.مزرعه پر از مار بود.هر چی سعی می کردم پام به مارهانخوره نمی شد.با اینکه تمام تنم می سوخت ولی بازم می دویدم.باید بهش می رسیدم.باید بهش می گفتم که از مارها٬از مار شدن می ترسم.اصلا می خواستم باهاش یکی شوم.انگار فقط یکی شدن با اون می تونست منو از مار شدن نجات بده.برای همینم با تمام توان می دویدم...در را باز کردم. یک مار خوش خط و خال روی سینه ام چنبره زد.

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم دی 1385ساعت 21:17  توسط کامران گشنیزجانی  | 
دستانم    پله پله از پلکان ران هایت بالا می روند

ستاره ای     در سیاهی چشمت چشمک می زند

و من

        مست از نمی دانم چیزی

        در جایی که نمی دانم کجا

                                             گم می شوم 

+ نوشته شده در  یکشنبه دهم دی 1385ساعت 23:33  توسط کامران گشنیزجانی  | 
 چه خلسه ی بی نهایتیست      پرواز   

                                            پرواز تا خورشیدی که ران هایت را ستون کرده

و چه آبیست     رقص دست مست من

                                                     هنگامی که سن سینه ی توست

 

آی ای مسیحا نفس اسفندیار چشم

                     تنهایی رهایی نیست

تنها وقتی رهایم       که اسیر آغوش تو ام

 

آی ای پاشیدن آفتاب      بر دریای هزار آینه

هستی من       آمیزش غروب با دریاست

وه    چه زیباست

                       هم آغوشی غروب و آفتاب و دریا و اینه

+ نوشته شده در  جمعه یکم دی 1385ساعت 16:13  توسط کامران گشنیزجانی  | 
زیر باران می رفتیم

                      اگر از خیس شدن نمی ترسیدیم

 

 باران

        هم چنان

                    منتظر

                            پشت دیوار ها می گرید

  و کوچه ها

              هم چنان

                          بیدار

                                به انتظار قدم های ما نشسته اند

زیر باران

            زیر بااااران...

 

 

شاید تا ساعتی دیگر...   

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم آذر 1385ساعت 15:3  توسط کامران گشنیزجانی  |